Hava karardımı dolar benim gözlerim..
Hava karardımı kararır benim de içim..
Karanlığın içinde ayrı bir yaşamım var benim.Karanlık korkutuyor o yüzden beni,sevmiyorum çünkü ben karanlığın içindeki beni.
Karanlık ve ben ..
Karanlık alıp götürüyor gülücüklerimi ,karanlıkla başlıyor benim yalnızlığım.Karanlıkla savaşmak zor değil mi sizin içinde?Ben savaşamıyorum karanlıkla.Karanlık yeniyor herzaman beni,açtırıyor ışıkları bana ,en canlı en eğlenceli şarkıları açtırıyor.Açmazsam savaşmaya çalışırsam ne mi oluyor? Karanlığın içinde gözyaşlarımla boğuluyorum.Karanlıkta düşünmeye başlıyorum ben,içimde bastırdığım duygularımı çıkartıyor karanlık.. sevgisiz,yalnız,kimsesiz,çaresiz,umutsuz,güçsüz hissediyorum kendimi. Ben yalnız kaldım mı karanlıkta... Düşünüyorum!Düşündükçe daha da kararıyorum. Simsiyah oluveriyor dünyam.Beyaz ışık görmek istesem de göremiyorum.
İçimde karanlığa ittiğim üstünü siyah bulutlarla kapladığım ne çok şey varmış.
Karanlıkla başbaşa kaldığımda anlıyorum.
Kahkahalarımın altında gözyaşlarım var gülerken bile kırpsam gözlerimi akarlar.
Beni tanıyanlar kahkahalarımla tanırlar ama kimse bilmez gözlerimi kapadığımdaki karanlıktaki beni..
_C.A_
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder