Herşeye Rağmen..

     Şubat 2011 de tam 1 sene önce Yabancı Misafir başlıklı yazımda bahsetmiştim size bir kimsesiz amcayı.Size anlattığımda geçen sene tanışmıştım kendisiyle.Yazın hiç görmemiştim.Bu kış tekrardan karşılaştım aynı yerde yine anneannemin apartmanının girişinde,yine aynı koku,yine üç dostu köpekleriyle beraber,yine elleri ayakları simsiyah bir ten ve yine donuyor.Geçen sene çok dua etmiştim ama hiçbirşey değişmemiş.Değişen tek şey 1 sene de çok çabuk yaşlanmış.Köpeklerinin gözündeki ifade de kendisinin gözlerindeki ifade de hiç değişmemiş.Hala aynı bakıyor.
      Benim hayatımda 1 sene de ne kadar çok değişti.Acaba bir kimsesiz amcacığımın hayatında?Neden hala herşey aynıydı.Neden kış günü yatağı yine apartmanın girişiydi?.Ben sinirlendim ben üzüldüm ben haykırdım NEDEN diye.Neden bu adaletsizlik diye.Hayat ne garip diye!!!.Ben aklımdaki nedenlerle boğuşurken çatmışım kaşlarımı,asmışım suratımı demekki farkına varmadan amcanın gözlerinin içine bakarken ki amca gül dedi gülümse dedi.Ve sadece güldü..O bana umut dolu gözleriyle gülümsedi.
      Yukarıya anneanneme yemeğe davetliydik.Çıktık yukarı süper bir sofra hazırlanmış mumlar yanmış hersey hazır beklıyorlar bizi.Aşağıya amcaya anneannem yemek indirmiş zaten evet bende yedim oturdum sofraya.Ama bogazımdan geçmedi o lokmalar.4 kat asagımızda bambaşka bir hayat,acı dolu bir hikaye bir yaşam.Onun orda mermerde battanıyelerın altından yattıgını bile bile nasıl sızlamaz içim nasıl acımaz kalbim.
Dayanamadım bütün akşam ne yapsam ne yapabilirim diye düşündüm.Teyzem ; 'elimizden gelen herseyi yapmaya calsıyoruz kimsesizler yurduna gitmesi içinde aramamız gereken yerleri aradık irtibata geçtik ama gitmek istemiyor.' dedi.

Niye dedim niye sıcacık bir yuvası olcak arkadaşları olcak,sıcak yemeği önüne gelcek,nasıl niye istemiyor ki dedim?
Duyduğum cevap karşısında düğümlendi boğazım..Ve akmaya başladı gözyaşlarım...
Sıcacık yuvaya gitmemesinin sebebi can dostları hayat arkadaşları köpekleri.7 yıldır kimsesiz sokakta yaşıyor yapayalnız.Ben yalnızım demiyor.Benim 7 yıldır köpeklerim var beni hiç yalnız bırakmadılar.Ben yalnız değilim ve asla köpeklerimi bırakmam diyormuş.Sokakta donarak ölürüm gerekirse ama köpeklerimi yalnız bırakmam demiş.İşte SEVGİ !Sevgi,değer,önemseme,sahiplenme budur işte!.Bir umutsuz hayatta hiçbirşeye sahip olmayan bir kimsesizin hisleri bunlar işte.

HERŞEYE RAĞMEN ;temiz kalbi kirlenmemiş.Sevgisini yitirmemiş.Kötülük yapmıyor kimseye.

Anneannemin en kalın üç yorganını aldım bir tane de yastık aldım indim aşağı üstüne örttüm.Yastığı koydum kafasına.Bana yorganın altından o bakışını hiç unutmicam.Geçen sene de kendisiyle ilk sohbet ettiğimizde öyle bir bakmıştı ki bana unutmuyorum hiç o bakışını.Bu bakışı da hayatımın sonuna kadar unutamıcam.

Anlatamıyorum daha fazla kelimeler düğümleniyor boğazımda ellerim tutmuyor.Onun elleri şu an soğuktan titriyordur dizlerinin arasında..Benimkiler de üşüdü titriyor.

Herşeye rağmen gülümsedi bana ..
Herşeye rağmen !!!

Hayatta küçük şeyleri kafamıza takıp gözyaşı dökmek yerine şükretmesini bilelim ve bir kimsesiz gibi GÜLÜMSEYEBİLELİM hayata.


____________________________ C.A ___________________________